๕ ธันวาคม ๒๕๕๓ วันพ่อแห่งชาติ รำลึกถึงพระคุณพ่อร่วม ภูนาสี

วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่มีความสำคัญของประเทศไทย เพราะเป็นวันพ่อแห่งชาติ พ่อหลวงของเราชาวสยาม ในนามของครอบครัวภูนาสี ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อม ขอเดชะ
.
วันนี้ ขอหวนลำรึกถึงพระคุณของคุณพ่อร่วม ภูนาสี พ่อผู้จากไปแล้วของผมและน้องๆ อีก ๒ คน (น้องนิจ และน้องจุ๋ม) ผู้ได้ให้ความรัก ความอบอุ่น และถนอมเลี้ยงดูพวกเรา ๓ พี่น้อง จนเจริญเติบโต มีการมีงานทำอย่างไม่น้อยหน้าใคร
.
คุณพ่อร่วม เป็นคนพูดน้อย ใจดี ผิวขาว ผมดำ หุ่นท้วมๆ สูงประมาณ ๑๖๗ ซม. มีหนวดเยอะ
.
ในตอนที่ผมเป็นเด็ก ประมาณ ๒ - ๓ ขวบ คุณพ่อร่วมให้ขี่คอเพื่อเดินไปที่ไร่หนองคา อยู่ที่ริมคลองชลประทาน บ้านตูม ตำบลบัวบาน อำเภอยางตลาด จังหวัดกาฬสินธุ์ ห่างจากหมู่บ้านประมาณ ๕-๖ กม. ทุกฤดูแล้ง พวกเราพ่อ แม่ ลูก จะต้องเดินไปที่ไร่กัน เพื่อปลูกมันสำปะหลัง ปลูกข้าวนาปัง เนื่องจากที่ติดคลองชลประทานจึงมีน้ำใช้ตลอดปี ช่วงเวลานั้น ผมได้ได้ขี่คอพ่ออยู่บ่อยๆ เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมากที่สุดของผม แต่ตอนนั้นผมไม่ได้รู้สึกอย่างนี้เหมือนในตอนนี้เลย จำได้ว่าพ่อจะชอบถามระหว่างทางไปไร่ตอนที่ขี่คอว่า "ไร่เราไปทางไหนลูก" ผมก็จะตอบว่า "ไปทางปู้น" แล้วคุณแม่ก็จะหัวเราะอย่างมีความสุข (แม่ไพ ภูนาสี) นั่นเป็นหนึ่งในความทรงจำของผมที่ยังประทับใจอย่างไม่รู้ลืม พอนึกถึงตอนนั้นทีไร ก็รู้สึกมีความสุขขึ้นมาอย่างประหลาด ความรู้สึกเหมือนพ่อยังอยู่คอยดูแลให้กำลังใจเราอยู่ตลอดเวลา
.
--------------------------
Tai ๕ ธันวาคม ๒๕๕๓